بچه‌های ایران

چه آغازی چه انجامی چه باید بود و باید شد در این گرداب وحشت زا چه امیدی چه پیغامی کدامین قصه شیرین برای کودک فردا زمین از غصه میمیرد پر از باد زمستانی شعور شعر نا پیدا در این مرداب انسانی همه جا سایه وحشت همه جا چکمه قدرت گلوی هر فناری را بریدند از سر نفرت بجای شستن گلها به باغ سبز انسانی شکفته بوته آتش نشسته جغد ویرانی چه آغازی چه انجامی چه باید بود و باید شد در این گرداب وحشت زا که میگوید که میگوید جهانی اینچنین زیبا جهانی اینچنین رسوا کجا شایسته رویاست چه آغازی چه انجامی چه امیدی چه پیغامی سوالی مانده بر رگها که می پرسم من از دنیا به تکرار غم نیما کجای این شب تیره بیاویزم بیاویزم قبای ژنده خودرا قبای ژنده خودرا

به بچه های تو و من وقتی یه روز بزرگ شدن فردا که میخوانبدونن کجا به دنیا اومدن بگو جوابمون چیه حرفه حسابمون چیه تکلیفه اون خونه ای که شدهخرابمون چیه تکلیفه اون خونه ای که شدهخرابمون چیه گناه هر چی که گذشت به گردن ما بود و هست از ما اگر بتی شکست بت های تازه جاش نشست هیچکس به غیر از خود ما از خود ما فریب نخورد هیچکس به غیر از خود ما ما رو به بیراهه نبرد به بچه هامون چی بگیم بگیمکه بی هویتیم گدای حق خودمون پشت درای غربتیم گدای حق خودمون پشت درای غربتیم

بچه ها این نقشه جغرافیاست بچه این قسمت اسمش آسیاست شکل یک گربه در اینجا آشناست چشم این گربه دنبال شماست بچه ها این گربه .. ایران ماست بچه ها این سرزمین نازنین دشمن بسیار دارد در کمین داغ دارد هم به دل هم بر جبین بوده نامش از قدیم ایران زمین یادگار پاک قوم آریاست بچه ها . بچه ها از گروهو هر نژاد دست اندر دست هم بایست داد فارق از هر زنده باد و مرده باد سر براه مملکت باید نهاد. مام میهن عاشق صلح و صفاست بچه ها این پرچم خیلی قشنگ پرچم سبز و سفید و سرخ رنگ هم نشان از صلح دارد هم ز جنگ خار چشم دشمنان چشم تنگ افتخار ما به آن بی انتهاست بچه ها این خانه اجدادی است گشته ویران تشنه آبادی است خسته از شلاق استبدادی است مرحم دردش کمی .. آزادی است مرحم دردش کمی آزادی است بچه ها این کار فردای شماست این کار فردای شماست

با شما آیندگانم ای جهانسازان خشنود ای برابرهای فردا قرن ما قرنی چنین بود قرن زندان ، قرن میله قرن اعدام حقیقت قرن تن دادن به دارو قرن کشتار شهامت قرن استعمار خاک و قرن استثمار انسان قرن تن دادن به دارو دل بردن از دیاران قرن دلالان خون و قرن همخوانه فروشان قرن ضحاکان پیرو سلطهء افعی بدوشان قرن زندان ، قرن میله قرن اعدام حقیقت قرن تن دادن به دارو قرن کشتار شهامت

گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهاتان زخم دار است با ریشه چه می کنید گیرم که بر سر این بام بنشسته در کمین پرنده ای پرواز را علامت ممنوع می زنید با جوجه های نشسته در آشیانه چه می کنید گیرم که می زنید گیرم که می برید گیرم که می کشید با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید (دکلمه) تمام بغض قناری ها صداتو ترسونده اجاق کینه ی پاییزی گلاتو سوزونده تو اون ستاره ی خاموشی که خواب تو رو برده پیام سرخ شقایق ها تو قلب تو مرده چشات مثل شب بارونی دلت پر از غم پنهونی مثل پرنده ی زندونی بخون به ناله ی دل مثال تیغ گل زردم یه شعر خسته ی پر دردم ببین که قایق امیدم نشسته بی تو به گل غم غریب کدوم غروبی که عطر پاییز گرفته بوی تنت نگات به سوی کدوم ستارست که قلب پارست به زیر پیرهنت من وتو چله نشین این شب پر اندوهیم من و تو سایه ی غمگین غروب رو کوهیم من وتو سایه ی غمگین غروب رو کوهیم چراغ سفره ی ما دیگر نشانی از نان نیست به خاک غم زده ی شهرم نمیزه باران نیست تمام بغض قناری ها صداتو ترسونده اجاق کینه ی پاییزی گلاتو سوزونده تو اون ستاره ی خاموشی که خواب تو رو برده پیام سرخ شقایق ها تو قلب تو مرده چشات مثل شب بارونی دلت پر از غم پنهونی مثل پرنده ی زندونی بخون به ناله ی دل مثال تیغ گل زردم یه شعر خسته ی پر دردم ببین که قایق امیدم نشسته بی تو به گل

پرسه در خاک غریبپرسه بی انتهاست همگریز غربتم زاد گاه من کجاست تو شبای پرسه دلواپسی که میخوام دنیا رو فریاد بزنم به کدوم لهجه ترانه سر کنم به کدوم زبون تو رو داد بزنم گم و گیج و تلخ و بی گذشته ام توی شهری که پناه داده به من از کدوم طرف می شه به هم رسید همه کوچه ها به غربت می رسن تو کدوم پس کوچه اولین سلام گنبد سبزو پر از ترانه کرد تو کدوم محله پسین وداع ، غزلهای عشق رو غمگنانه کرد کوچه ها و خونه ها و محله ها ، اینجا دفترچه های بی خاطره ان کوچه ها و خونه ها و محله ها ، اینجا دفترچه های بی خاطره ان پرسه در خاک غریبپرسه بی انتهاست همگریز غربتم زاد گاه من کجاست برام از خاطره سنگری بساز، بید بی ریشه رو شن باد میبره نسل بی گذشته رو خاک غریب ، مثل شخم کهنه از یاد میبره می خوام از باغچه سبز امروزم ، سبد خاطره هامو پر کنم می خوام از عطر دوباره گم شدن شهر سالخوردگی هامو پر کنم کوچه ها و خونه ها ، محله ها ، اینجا دفترچه های بی خاطره ان کوچه ها و خونه ها ، محله ها ، اینجا دفترچه های بی خاطره ان پرسه در خاک غریبپرسه بی انتهاست همگریز غربتم زاد گاه من کجاست

حریق دریا رو ببین ماهی های سوخته رو آب از تاول پوست زمین گرمی گیره مخمل خواب شاعر بی چشم و دهان گم شده در وزن زمان شاپرک های بی غزل مرثیه گوی عاشقان بذار از این دنیای بد دنیای کور نابلد سفر کنم تا خواب تو به اعتماد شونه هات تکیه کنم تکیه کنم بذار بشم خراب تو بذار بشم خراب تو بذار که توپ مرواری سنگرها رو پر کنه از ترانه های ناب تو بذار پلنگ زخمی هم برای یک بار که شده قاب بگیره مهتاب تو بذار بشه خراب تو بذار بشه خراب تو دنیا یه روز شبیه تو شبیه خواب تو میشه این همه آبادی بد یه روز خراب تو میشه حریق دریا میگذره حریر شبنم میرسه به زخم کوچه های شب نسیم مرهم میرسه بذار از این دنیای بد دنیای کور نابلد سفر کنم تا خواب تو به اعتماد شونه هات تکیه کنم تکیه کنم بذار بشم خراب تو بذار بشم خراب تو هفت شهر عشقت رو بذار قدم قدم گریه کنم در این هوای بی کسی با دلکم گریه کنم پشت غزل گریه ی من رنگین کمون سر می زنه می چکه رنگ هاش رو زمین طلسم ظلمت می شکنه بذار از این دنیای بد دنیای کور نابلد سفر کنم تا خواب تو به اعتماد شونه هات تکیه کنم تکیه کنم بذار بشم خراب تو بذار بشم خراب تو

با شما آیندگانم ای جهانسازان خشنود ای برابرهای فردا قرن ما قرنی چنین بود قرن زندان ، قرن میله قرن اعدام حقیقت قرن تن دادن به دارو قرن کشتار شهامت قرن استعمار خاک و قرن استثمار انسان قرن تن دادن به دارو دل بردن از دیاران قرن دلالان خون و قرن همخوانه فروشان قرن ضحاکان پیرو سلطهء افعی بدوشان قرن زندان ، قرن میله قرن اعدام حقیقت قرن تن دادن به دارو قرن کشتار شهامت