دو تا چشم سیاه داری

رویاهای من قریه ایست قدیمی تو مشتی سایه اما صمیمی قریه من به جای فولاد چشمه رو می پرستید چشمه رو می پرستید قریه من خوب و صمیمی دلچسب و زیبا شعری قدیمی اما دستی زرد آمد ز دوزخ آتش زد بر این قریه من با مشتی فولاد چشمه رو دزدید بردش به سایه دادش به خورشید قریه من رویای من بود اون چشمه خوب دنیای من بود

گر بر فلکم دست بدی چون یزدان برداشتمی من این فلک را ز میان از نو فلک دگر چنان ساختمی کازاده به کام دل رسیدی آسان گلدونا گل ندادن درختا بار ندادن گوسفند و گاو و میش ها ماست و پنیر ندادن گندمهای بیابون یه لقمه نون ندادن چشمه های تو دالون یه چیکه آب ندادن به هر کی هر چی گفتم به من جواب ندادن مردای مست کوچه تو جیباشون کلوچه تلو تلو میرفتن از پیچ و تاب کوچه آی آدمای مرده ترس دلاتونو برده پس چرا ساکت هستین سگ دلاتونو خورده به هر کی هر چی گفتم به من جواب ندادن بسه ساکت نشستن در خونه ها رو بستن ار همه دل بریدن دل به کسی نبستن یالا پاشین بجنگین با این روزای ننگین چه فایده داره اینجا حتی نشه بخندیم

آآآآ مشتی ماشاالله آآآآ حقه ای والله حقه ای والله می کشی بالا مال و منالا می کنی حاشا بارت می لنگه الاغه لنگه شیشه و سنگه مشتی ماشاالله آآآآ مشتی ماشاالله آآآآ حقه ای والله دستات که روشه خون که بجوشه خلق بخروشه داره تماشا حاضر و غایب صادق و کاذب شحنه و نایب جملگی رسوا آآآآ مشتی ماشاالله آآآآ حقه ای والله حق پیشه رنجه مار سر گنجه پنجه به پنجه گشنه و دارا اونکه بیداره دستاش به کاره حقو می گیره آخر دعوا

دو تا چشم سیاه داری دو تا موی رها داری تو اون چشات چیا داری بلا داری بلا داری دو تا چشم سیاه داری دو تا موی رها داری توی سینت صفا داری توی قلبت وفا داری صف عشاق بدبختو از اینجا تا کجا داری دو تا چشم سیاه داری دو تا موی رها داری به یک دم می کشی ما را به یک دم زنده می سازی رقابت با خدا داری دو تا چشم دو تا چشم دو تا چشم سیاه داری دو تا موی رها داری نظر داری نظر داری نظر با پوستین پوش حقیری مثل ما داری نیگا کن با همه رندی رفاقت با کیا داری دو تا چشم سیاه داری دو تا موی رها داری نظر داری نظر داری خبر داری خبر داری خبر داری که این دنیا همش رنگه همش خونه همش جنگه نمی دونی نمی دونی نمی دونی که گاهی زندگی ننگه نمی بینی نمی بینی که دست افشان و پا کوبان و خرسندم نمی بینی که می خندم آخ نمی بینی که دلم تنگه تو این دریای چشمان سیاه رو پس چرا داری دو تا چشم دو تا چشم دو تا چشم سیاه داری دو تا موی رها داری میخانه اگر ساقی صاحب نظری داشت میخواری و مستی ره و رسم دگری داشت من آن خزان زده برگم که باغبان طبیعت برون فکنده ز گلشن به جرم چهره زردم دو تا چشم سیاه داری دو تا موی رها داری

خوش باوران زحمت کشان در خوابند شب به دستان بت پرستان بیدار ای جانبازان رزمندگان اکنون کجایید انسانی مرد انسانی رفت آزادی کو یکی آمد با پتک سیاه پرواز را کشت ای طلوع خونین از شب تو بگریز صبح خونبار با خون من با نور آمیز هم خاک من هم وطنم یک دو برپاخیز شب فرو ریز با نور آمیز ای هم صدا تو دستات خورشید بر لبهات امید بر دشمن بستیز بر دشمن بستیز

گر به تو افتدم نظر چهره به چهره رو به رو شرح دهم غم دلم نکته به نکته مو به مو میرود از فراق تو خون دل از دو دیده ام دجله به دجله یم به یم چشمه به چشمه جو به جو از پی دیدن رخت همچون صبا فتاده ام خانه به خانه در به در کوچه به کوچه کو به کو دور دهان تنگ تو عارض عنبرین خطت غنچه به غنچه گل به گل لاله به لاله جو به جو مهر تو را دل حزین بافته بر قماش جان پرده به پرده نخ به نخ تار به تار پود به پود در دل خویش طاهره گشت و نیافت جز تو را صفحه به صفحه لا به لا پرده به پرده تو به تو

رنج و عذاب از من شنگی و شاب از تو خون جگر از من موی خضاب از تو آی شیاد میخوای بمونی تو اما صبر که بره می دهم جزای تو کار و تلاش از من راحت و خواب از تو کاسه خون از من تنگ گلاب از تو آی شیاد میخوای بمونی تو اما صبر که بره می دهم جزای تو سوز و گداز از من عمر دراز از تو لطف و صفا از من رنگ و ریا از تو آی شیاد میخوای بمونی تو اما صبر که بره می دهم جزای تو

دلم از خيلي روزا با کسي نيست تو دلم فرياد و فريادرسي نيست شدم اون هرزه گياهي که گلاش پرپر دستاي خار و خسي نيست ديگه دل با کسي نيست ديگه فريادرسي نيست آسمون ابري شده ديگه خار و خسي نيست بارون از ابرا سبک تر مي پره هر کسي سر به سوي خودش داره مث لاک پشت تو خودم قايم شدم ديگه هيچ کس دلمو نمي بره ديگه دل با کسي نيست ديگه فريادرسي نيست آسمون ابري شده ديگه خار و خسي نيست ماهي از پاشوره بيرون افتاده شاپرکها پراشون زخمي شده نکنه تو گله ي بره هامون گذر گرگ بيابون افتاده ديگه دل با کسي نيست ديگه فريادرسي نيست آسمون ابري شده ديگه خار و خسي نيست