شماره 1

اگر همه قصه اند، من یه حماسه هستم یه قله زیر پامه، یه دریا توی دستم زخم ستبر کوهم، بزرگم و عمیقم زبون خشم آبم، نثار بی دریغم آبشار انتهای، رود قدیمی ام من یه قطره درشت، گرم و صمیمی ام من همیشه سر به زیرم، اگر چه سربلندم یه عاشقم که آسون، به هر چی دل می بندم صدام پر از حماسه است، اگر شنیده باشی غریو افتخاره، وقتی بخوای رها شی اگر شنیده باشی، پر از سقوط لحظه ام مخمل آب چهره ام، زلاله مثل زمزم دلم خیلی بزرگه، من آبشار هستم موندنی نیستم آری، که رهسپار هستم

سکوت شبانه میشکنه با آواز من می خونم پرنده ام یک پرنده آوازمه پرواز من می دونم می خونم منم من یک عاشق آوازه خون یه کولی با قلبم می خونم با هر غریبی همزبون می مونم من می خونم آواز من عشقه منه مثل عشق پرنده ای به پرواز صدام چه خوب چه بد صدا بهانه س حرف می زنه آوازه خون نه آواز من می خونم آواز من عشقه منه مثل عشق پرنده ای به پرواز صدام چه خوب چه بد صدا بهانه س از احساس آوازه خون لبریزه نه آواز من می خونم آوازه من عشقه منه مثل عشق پرنده ای به پرواز صدام چه خوب چه بد صدا بهانه س از احساس آوازه خون لبریزه نه آواز سکوت شبانه میشکنه با آواز من می خونم پرنده امیک پرنده آوازمه پرواز من می دونم میخونم منم من یک عاشق آوز خون یه کولی

من با غم فراوانم ، خشم صدای طوفانم درد سفید بارانم ، فریاد جاودانم راهم پر از سیاهی ها در فکر روشنایی ها شکل شکستن موجم اما سرود اوجم تا بوده این چنین بوده پرواز همیشه پرواز است مرغی که در قفس مانده در فکر راه تازه است چون جشن خاک و خاکستر پایان هر چه بودم نیست آتش همیشه می ماند یک حرف همیشه کافی است حرف من و صدای من روزی دوباره می آید در گوش شهر عشق تو دروازه می گشاید راهم پر از سیاهی ها ، در فکر روشنایی ها شکل شکستن موجم اما سرود اوجم تا بوده این چنین بوده پرواز همیشه پرواز است مرغی که در قفس مانده در فکر راه تازه است چون جشن خاک و خاکستر پایان هر چه بودم نیست آتش همیشه می ماند یک حرف همیشه کافی است حرف من و صدای من روزی دوباره می آید در گوش شهر عشق تو دروازه می گشاید روزی صدای آزادم در هر ستاره می پیچد با من ، تو و هزاران من مثل شکوه یک تن آن روز دوباره می خوانیم خشم صدای طوفانیم ، ما

سکوت شبانه میشکنه با آواز من می خونم پرنده ام یک پرنده آوازمه پرواز من می دونم می خونم منم من یک عاشق آوازه خون یه کولی با قلبم می خونم با هر غریبی همزبون می مونم من می خونم آواز من عشقه منه مثل عشق پرنده ای به پرواز صدام چه خوب چه بد صدا بهانه س حرف می زنه آوازه خون نه آواز من می خونم آواز من عشقه منه مثل عشق پرنده ای به پرواز صدام چه خوب چه بد صدا بهانه س از احساس آوازه خون لبریزه نه آواز من می خونم آوازه من عشقه منه مثل عشق پرنده ای به پرواز صدام چه خوب چه بد صدا بهانه س از احساس آوازه خون لبریزه نه آواز سکوت شبانه میشکنه با آواز من می خونم پرنده امیک پرنده آوازمه پرواز من می دونم میخونم منم من یک عاشق آوز خون یه کولی با قلبم میخونم با هر غریبی هم زبون میمون سکوت شبانه میشکنه با آواز من می خونم پرنده امیک پرنده آوازمه پرواز من می دونم میخونم منم من یک عاشق آوز خون یه کولی با قلبم میخونم با هر غریبی هم زبون میمون

برف زمستان چه بی حاصل اندوه باران چه بی حاصل فریاد شکست درختان میان توفان چه بی حاصل تو آرامش روز سردی تو پایان هر رنج و دردی خورشیدی میان تاریکی مهربانی دست مردی اما نشسته میان ما صد موج غریب، صد آشنا هزاران سکوت، صدها صدا نابودی عشق چه آسان است ناگهان بهار زمستان است عشق من برف درختان است برف زمستان چه بی حاصل اندوه باران چه بی حاصل فریاد شکست درختان میان توفان چه بی حاصل اکنون نشسته میان ما صد موج غریب، صد آشنا هزاران سکوت، صدها صدا نابودی عشق چه آسان است ناگهان بهار زمستان است عشق من برف درختان است لای لی لالای

دیدنت جرقه داشته برای چشمای بست خط پاهای تو بر بود برای پاهای خسته خارج از مسیر رفتن با تو موندنم گرفته بوی خونه عادت من همه روزهای هفته صورتم با طعم دستت میره مهمونی آفتاب برای ساده سبزم حکم زنده بودن از آب سادگیم به کفش کوهی توی لحظه فرارش سرپناه برفی من اونو تو خودت بیارش گردش نسیم عطری به مشام خاطراتم همه رخنشندگی از تو مهربونیت مثل حاتم برای پرنده پر شد میون تصمیم رفتن تو نجات لحظه هایی یا کلید قفس من با تو از آینه گذشتم رو به سمت روشنی ها رهسپار نوک خورشید بالای قله ابرا ای که سرشاری ز خوبی خون بارون برا رودی اومدم به تو رسیدم دیگه آخرم تو بودی ای که سرشاری ز خوبی خون بارون برا رودی اومدم به تو رسیدم دیگه آخرم تو بودی ای که سرشاری ز خوبی خون بارون برا رودی اومدم به تو رسیدم دیگه آخرم تو بودی

تو با شكوه باي مهربانى؛ عشقٍ من، عشقٍ من جه مى شود براى من بمانى؛ عشقٍ من، عشقٍ من تواز كجا رسيدى اى هميشه كولي دربدر كه بودنم به نابودى كشانى، عشقٍ من، عشقٍ من من تشنهام، من تشنهام اى چشموى جاودانه تنِ مرا در بر بكير عاشقانه، عاشقانه تو هستى كه من هستم اى غرور بى كرانه نكه كن كه مى خندم كودكانه، كودكانه با من يمان تا بماند شوقٍ بودن در وجودم بمان با من تا بلرزد از نكاهت تار و بودم توهستى كه من هستم اى غرور جاوادنه نگە گن كە میخندم كودکانه، کودكانه تو با شكوه باك مهربانى؛ عشقٍ من، عشقٍ من جه مى شود براى من بمانى؛ عشقٍ من، عشقٍ من تواز كجا رسيدى اى هميشه كولي دربدر كه بودنم به نابودى كشانى، عشقٍ من، عشقٍ من