امان از

دو مسافر بر در دو رها تر در باد از غزل افتاده فرصتی بی فریاد چشم ام این ناب ترین لحظه را می بوسد زن به من می گوید باش تا نان بپزد من به زن می خندم زن به من می خندد بی نفس بی سایه بی صدا می سوزد زن به شب می ماند شب به آوازی دور غزلی از شبنم رختی از پوست نور زن مرا می بوید - این تویی آری تو خواب و بیداری تو - این تویی باز از نو زن به من می گوید - باش تا می به رسد من به زن می گویم - وای اگر وقت گل نی برسد زن به من می گوید غیبت سردی بود خاک بی عشق باغ خاک ولگردی بود زن مرا می رقصد زن مرا می پرسد زن مرا می خواند زن مرا می فهمد دست زن زیبا نیست دست زن نایاب است دست زن می روید شب شب مهتاب است من به زن می گویم خانه ات یادم هست وقت خوب گریه شانه ات یادم هست زن مرا می بوید این تویی آری تو خواب و بیداری تو این تو یی باز از نو زن به من می گوید باش تا می برسد من به زن می گویم وای اگر وقت گل نی برسد

پس پشت پنجره عادت مرگه باغ پاییزی ی ما مسلخ برگه واژه پوسیده دل غزل گرفته جایی که شبنم گل خود تگرگه وقتی میر غضب خداوند زمینه وقتی هر شب زده ای ستاره چینه از تو خوندن از تو سر رفتن و موندن حیرت و حسرت دیرینه همینه با تو رفتن تا ته خواب پریا با تو رقصیدن تا آخر صداها چه شکوهی داره با تو با تو رفتن تا همیشه حتی تا روز مبادا.... نور دیروز و هنوزم ای چراغ سایه سوزم گر بگیر از شام بی ما تا ته روز مبادا...... ای هوای تازه ی باغ معلق ای قدیمی مثل خواب دور زورق همتی کن پای این طاق شکسته دل دلی کن ای صدای خوب بر حق زخمه های هق هق تو مرهم من داغ لاله چون بناله شبنم من دست و پایی کن تقلایی دوباره ای تو راه باز پر پیچ و خم من با تو رفتن تا ته خواب پریا با تو رقصیدن تا آخر صداها چه شکوهی داره با تو با تو رفتن تا همیشه حتی تا روز مبادا........ نور دیروز و هنوزم

بگو کی بود تو رو به گریه انداخت کی بود که از بغضت ترانه می ساخت کی بود که بی وقفه تو رو نفهمید کی بهتر از تو رنگها رو می شناخت بگو کی بود رنگ صدات رو دزدید کی بود کی بود ترانه هات رو دزدید کی بود که از سایه ی تو می ترسید از کوچه ها صدای پات رو دزدید کی بود کی بود من نبودم من که دروغزن نبودم شاید باید می پرسیدم پیش تر از این می فهمیدم شاید باید می فهمیدم اسیر ناباوری ام آفتابی شو آفتابی شو من یکی خاکستری ام کی بود کی بود من نبودم من که دروغزن نبودم شاید باید می پرسیدم پیش تر از این می فهمیدم آفتابی شو آفتابی شو که سرد سرد سردمه باید به جنگ من برم این آخرین نبردمه من از توام من نه منم باید طلسم و بشکنم باید به سیم عاشقی به سیم آخر بزنم گریه نکن ای من من به وقت جنگ تن به تن چیزی نمونده به سحر به ساعت تازه شدن کی بود کی بود من نبودم من که دروغ زن نبودم شاید باید می پرسیدم پیش تر از این می فهمیدم آفتابی شو آفتابی شو که سرد سرد سردمه باید به جنگ من برم این آخرین نبردمه

تمام نا تمام من با تو تمام می شود شاعر بی نام و نشان صاحب نام می شود تمام من به نام تو شعر دوباره می شود بند سکوت کهنه ام چهار پاره می شود تمام نه تمام نه که جام ناتمام لبریخته ام تمام نه تمام نه که ناتمامی از تو آویخته ام تمام نا تمام من با تو تمام می شود شاعر بی نام و نشان صاحب نام می شود در این حریر خانگی روی ترانه شسته ام تمام خون من شبی پر از ستاره می شود از تو بر این ترانه ها نور ستاره می چکد بر این بلند بی صدا غزل دوباره می چکد بر این بلند بی صدا غزل دوباره می چکد تمام نه تمام نه که جام ناتمام لبریخته ام تمام نه تمام نه که ناتمامی از تو آویخته ام تمام نا تمام من با تو تمام می شود شاعر بی نام نشان صاحب نام می شود چکه کن ای ابرک من مثل ستاره بر زمین طلوع میلاد مرا در شب بی سحر بین چکه کن ای ابرک من مثل ستاره بر زمین طلوع میلاد مرا در شب بی سحر بین چکه کن ای ابرک من مثل ستاره بر زمین طلوع میلاد مرا در شب بی سحر بین چکه کن ای ابرک من مثل ستاره بر زمین طلوع میلاد مرا در شب بی سحر بین چکه کن ای ابرک من مثل ستاره بر زمین طلوع میلاد مرا در شب بی سحر بین چکه کن ای ابرک من مثل ستاره بر زمین طلوع میلاد مرا در شب بی سحر بین

امان از راه بی عابر امان از شهر بی شاعر امان از روز بی روزن امان از این همه ره رهزن امان از باد بی باده امان از سرو افتاده امان از تیغ بی دردان به جای بوسه بر گردن امان از سایه ی بی سر بر این درگاه درد آور امان از ناتمام تو امان از ناتمام من امان از شعله ی آخر هجوم باد و خاکستر که از پروانه ی پر پر اجاق شب نشد روشن امان از روز بی دریا امان از شام مرگ آور امان از جای صد دشنه میان چین پیراهن ببار ای خوب دیروزی بر این بازار خود سوزی که این غمخانه ی بی می ندارد آب مرد افکن برقصانم غزلبانو بچرخانم غزلبانو میان گفتن و خفتن میان ماندن و رفتن