به من نگو دوست دارم

حالا که کار تو شده پر از نیرنگ و ریا حالا که دل توشده فرسنگها دور از خدا به من نگو دوستت دارم که باورم نمیشه نگو فقط تو رو دارم که باورم نمیشه تو بااین چرب زبونی هی به من دروغ میگی میخواهی گولم بزنی هی به من دروغ میگی به من نگو دوستت دارم که باورم نمیشه نگو فقط تو رو دارم که باورم نمیشه تو با دل شکسته ام انقده جفا نکن تو اگه دوستم نداری اینجوری بد تا نکن به من نگو دوست دارم که باورم نمیشه نگو فقط تو رو دارم که باورم نمیشه

پشت سر ، پشت سر پشت سر جهنمه روبرو ،روبرو قتلگاه آدمه روح جنگل سیاه با دست شاخه هاش داره روحمو از من میگیره تا یه لحظه می مونم جغدا تو گوش هم می گن پلنگ زخمی می میره راه رفتن دیگه میسن حجلهء پوسیدن من جنگل پیره قلب ماه سر به زیر به دار شاخه ها اسیر غروبشو من می بینم ترس رفتن تو تنم وحشت موندن تو دلم خواب برگشتنمی ینم هر قدمبه هر قدم لحظه به لحظه سایهء دشمن می بینم پشت سر ،پشت سر پشت سر جهنمه روبرو ، روبرو قتلگاه آدمه

ای بداد من رسیده تو روزای خود شکستن ای چراغ مهربونی تو شبای وحشت من ای تبلور حقیقت توی لحظه های تردید تو شبو از من گرفتی تو منو دادی به خورشید اگه باشی یا نباشی برای من تکیه گاهی برای من که غریبم تو رفیقی جون پناهی یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت غم من نخور که دوری برای من شده عادت ناجی عاطفه ی من شعرم از تو جون گرفته رگ خشک بودن من از تن تو خون گرفته اگه مدیون تو باشم اگه از تو باشه جونم قدر اون لحظه نداره که منو دادی نشونم اگه مدیون تو باشم اگه از تو باشه جونم قدر اون لحظه نداره که منو دادی نشونم وقتی شب شب سفر بود توی کوچه های وحشت وقتی هر سایه کسی بود واسه بردنم به ظلمت وقتی هر ثانیه ی شب تپش هراس من بود وقتی زخم خنجر دوست بهترین لباس من بود تو با دست مهربونی بتنم مرحم کشیدی برام از روشنی گفتی پرده شبو در یدی یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت غم من نخور که دوری برای من شده عادت ای طلوع اولین دوست ای رفیق آخر من بسلامت سفرت خوش ای یگانه یاور من مقصدت هرجا که باشه هر جای د نیا که باشی اونور مرز شقایق پشت لحظه ها که باشی خاطرت باشه که قلبت سپر بلای من بود تنها دست تو رفیق دست بی ریای من بود یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت غم من نخور که دوری برای من شده عادت

تو سینه این دل من میخواد آتیش بگیره مونده سر دوراهی چه راهی پیش بگیره یکی حالا پیدا شده قدر اونو میدونه رگ خواب یار منو رقیب من میدونه یکی حالا پیدا شده قدر اونو میدونه رگ خواب یار منو رقیب من میدونه وای دارم آتیش میگیرم دیگه از غصه و غم دلم میخواد بمیرم وای اگه برگرده پیشم براش پروانه میشم ازش جدا نمیشم نمی تونه مرغ دلم از حسودی بخونه نمی دونه روی کدوم شاخه باید بمونه اگه یه روز ببینم کسی براش میمیره حسودی رو میاره دلم آتیش میگیره میترسم حرفای خوبی توی گوشش بخونه میترسم اون تا به سحر تو خلوتش بمونه وای دارم آتیش میگیرم دیگه از غصه و غم دلم میخواد بمیرم وای اگه برگرده پیشم براش پروانه میشم ازش جدا نمیشم یکی حالا پیدا شده قدر اونو میدونه رگ خواب یار منو رقیب من میدونه یکی حالا پیدا شده قدر اونو میدونه رگ خواب یار منو رقیب من میدونه

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهایی ست ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشایی ست مرا در اوج می خواهی! تماشا کن،تماشا کن دروغین بودم از دیروز،مرا امروز حاشا کن در این دنیا که حتی مرگ نمی گرید به حال ما همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها فقط اسمی بجا مانده از انچه بودم و هستم دلم،چون دفترم خالی قلم خشکیده در دستم گره افتاده در کارم، به خود کرده گرفتارم بجز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم رفیقان یک به یک رفتند مرا با خود رهاکردند همه خود درد من بودند گمان کردم که هم دردند گره افتاده در کارم، به خودکرده گرفتارم بجز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم رفیقان یک به یک رفتند مرا با خود رها کردند همه خود درد من بودند گمان کردم که هم دردند

شب آغاز هجرت تو شب در خود شکستنم بود شب بی رحم رفتن تو شب از پا نشستنم بود شب بی تو شب بی من شب دل مرده های تنها بود شب رفتن شب مردن شب دل کندن من از ما بود از هجرت تو شکنجه دیدم کوچ تو اوج ریاضتم بود چه مومنانه از خود گذشتم کوچ من از من نهایتم بود به دادم برس به دادم برس تو ای ناجی تبار من به دادم برس به دادم برس تو ای قلب سوگوار من شب بی تو شب بی من شب دل مرده های تنها بود شب رفتن شب مردن شب دل کندن من از ما بود .. سهم من جز شکستن من تو هجوم شب زمین نیست با پر و بال خاکی من شوق پرواز آخرین نیست بی تو باید دوباره بر گشت به شب بی پناهی با من نیاز خاک زمین بود تو پل به فتح ستاره بستی اگر شکستم از تو شکستم اگر شکستی از خود شکستی به دادم برس به دادم برس تو ای ناجی تبار من به دادم برس به دادم برس تو ای قلب سوگوار من شب بی تو شب بی من شب دل مرده های تنها بود شب رفتن شب مردن شب دل کندن من از ما بود

بی همگان به سر شود . بی تو به سر نمیشود داغ تو دارد این دلم . جای دگر نمیشود بی تو برای شاعری . واژه خبر نمیشود بغض دوباره دیدنت . از تو به در نمیشود فکر رسیدن به تو . فکر رسیدن به من از تو به خود رسیده ام . این که سفر نمیشود بی همگان به سر شود . بی تو به سر نمیشود داغ تو دارد این دلم . جای دگر نمیشود دلم اگر به دست تو . به نیزه ای نشان شود برای زخم نیزه ات . سینه سپر نمیشود صبوری و تحملم . همیشه پشت شیشه ها پنجره جز به بغض تو . ابری و تر نمیشود بی همگان به سر شود . بی تو به سر نمیشود داغ تو دارد این دلم . جای دگر نمیشود صبور خوب خانگی . شریک زجه های من خنده خسته بودنم . زنگ خطر نمیشود حادثه یکی شدن . حادثه ای تازه نبود مرد تو جز تو از کسی زیر و زبر نمیشود به فکر سر سپردنم . به اعتماد شانه ات گریه بخشایش من که بی ثمر نمیشود همیشگی ترین من . لاله نازنین من بیا که جز به رنگ تو دگر سحر نمیشود بی همگان به سر شود . بی تو به سر نمیشود داغ تو دارد این دلم . جای دگر نمیشود بی همگان به سر شود . بی تو به سر نمیشود داغ تو دارد این دلم . جای دگر نمیشود

تو غربتی که سرده تمام روز و شب هاش غریبه از من و ما عشق من عاشقم باش عشق من عاشقم باش که تن به شب نبازم با غربت من بساز تا با خودم بسازم عشق من عاشقم باش عشق من عاشقم باش تو خواب عاشقا رو تعبیر تازه کردی کهنه حدیث عشقو تفسیر تازه کردی گفتی که از تو گفتن یعنی نفس کشیدن از خود گذشتن من یعنی به تو رسیدن قلبمو عادت بده به عاشقانه مردن از عشق زنده بودن از عشق جون سپردن وقتی که هق هق عشق زجه احتیاجه سر جنون سلامت که بهترین علاجِ عشق من عاشقم باش عشق من عاشقم باش عشق من عاشقم باش عشق من عاشقم باش عشق من عاشقم باش، اگر چه مهلتی نیست برای با تو بودن اگر چه فرصتی نیست عشق من عاشقم باش نزار بیافتم از پا بمون با من که بی تو نمیرسم به فردا عشق من عاشقم باش عشق من عاشقم باش عشق من عاشقم باش عشق من عاشقم باش

لالا می گم برات خوابت نمیاد بزرگت می کنم یادت نمیاد لالا کن بوته خوشرنگ پنبه که با ما دست این دنیا به جنگه شب مهتابیه امشب دوباره مامات رفته دل من بی قراره مامات رفته به جاده تباهی الهی بشکنه قلبش الهی می خواست با فقر و بدبختی بجنگه می گفت بیهوده مردن خیلی ننگه اجل اومد رسید هنگام مرگش فنا شد در فساد اون قلب تنگش شب مهتابیه امشب دوباره مامات رفته دل من بی قراره مامات رفته به جاده تباهی الهی بشکنه قلبش الهی می خواست با فقر و بدبختی بجنگه می گفت بیهوده مردن خیلی ننگه اجل اومد رسید هنگام مرگش فنا شد در فساد اون قلب تنگش سفارش کرده غمخوار تو باشم به روز و شب پرستار تو باشم بزرگ شی و بجنگی با گناهاش که سامونی بگیره آرزوهاش حالا من موندم و تو توی خونه عزیزم قلب تو خیلی جوونه حالا من موندم و تو توی خونه

صدایم کن ای صدای تو شیشه‌ی شب را سنگ ویرانی صدایم کن ای صدای تو پرده‌ی شب را چنگ ویرانی خوشا با صدای تو از خود گذشتن صدایم کن صدایم کن صدایم کن صدای تو خنجر صدای تو سنگر از این دام وحشت رهایم کن بخوان آواز همیشه سبز رها شدن از شب بسته که تا شکوفد گلهای سرخ ترانه بر هر لب بسته به جشن طلوع گل و نور و گندم صدایم کن صدایم کن صدایم کن در این فصل گلگون در این باغ پَرپَر برای شکفتن رهایم کن ببین شبِ خون به باغ گلگون چگونه دشنه میبارد بخوان و بخوانیم سرود شکفتن که شامِ خون سحر دارد سحر دارد سحر دارد صدایم کن ای صدای تو بانگ بیداری در دیار ما صدایم کن ای صدای تو شعر سرخ خشم تبار ما خوشا با صدای تو از خود گذشتن صدایم کن صدایم کن صدایم کن صدای تو خنجر

ای ابر مرد مشرقی ای کوه ای نگهبان قدسی خورشید روشنایی اتش زرتشت یادگار صداقت جمشید ناجی سربلندی انسان ای تو پیغمبر ، ای اهورایی ای برای تو این هیولاها همه کوکی همه مقوایی با کتاب ترانه های من نه قصیده ، غزل سپاس توست مرد اسطوره ای شعر من مخمل قلب من لباس توست با کتاب پدربزرگ من قصهء رویش تباهء هاست قصهء امتداد شب تا شب قصهء ممتد سیاهی هاست دفتر کهنهء پدر اما پر سوال و گلایه و تردید حرف اگر هست ،حرف تنهایی حرف ایا و حسرت و امید با پدر ، ارزوی باغی بود روی خاکی که شکل مردن داشت بس که تن تشنه بود خاک من پدرم شوق جان سپردن داشت با من اما سبد سبد میوه از درخت غرور باغستان کوزه کوزه زلال نور و عشق برای قلب تشنهء انسان مشرقی مرد پاسدار شرق معنی جاودانهء اعجاز خاک اگر خنده کرد و گندم داد از تو بود ای بزرگ باران ساز ای رسول برگ رستاخیز دست حق بهترین سلاح توست فاتح پاک در زمان جاری رخش تاریخ ذوالجلال توست