تازه خانه

چه بگویم گفتگو بی تو محاله چه نویسم سخنم حرف ملاله اگر از راز وجودم تو بدانی پرده گر افتد از این راز نهانی چه سخن ها که به دل از تو نهفته گفتگوها که کسی با تو نگفته شبم از شوق و تماشا شده خالی نه به دل شور و به سر بی تو خیالی همه اندوهم از اینست که گریز از تو ندانم hame andooham az inast ke goriz az to nadaram جز تو از کس خبرم نیست بی تو بودن نتوانم joz to az kas khabaram nist bi to boodan natavanam چه بگویم بی تو حرفی به لبم نیست چه نویسم به قلم شرح شبم نیستاگر این نامه اندوه و ترانه یاور از میکت دست تو نشانه چه سخن ها که در این نامه نهفتم گفتگوها که به کس جز تو نگفتم شبم از شوق و تماشا شده خالی نه به دل شور و به سر بی تو خیالی همه اندوهم از اینست که گریز از تو ندانم hame andooham az inast ke goriz az to nadaram جز تو از کس خبرم نیست بی تو بودن نتوانم joz to az kas khabaram nist bi to boodan natavanam ترانه آهنگ رفته از دست از احمدرضا نبی زاده شبم از شوق و تماشا شده خالی نه به دل شور و به سر بی تو خیالی همه اندوهم از اینست که گریز از تو ندانم hame andooham az inast ke goriz az to nadaram جز تو از کس خبرم نیست بی تو بودن نتوانم

داره اشکام مثه بارون میریزه لبام از شوری اشکام میسوزه میسوزه میسوزه میسوزه دلم از دیدنش آتیش میگیره وقتی اون چشم توی چشمام میدوزه میدوزه میدوزه میدوزه با نگاهش منو آتیش میزنه مثه خنجر به دلم نیش میزنه با نگاهش منو آتیش میزنه مثه خنجر به دلم نیش میزنه وقتی نیست دلم واسش پر میزنه خودشو این در و اون در میزنه وقتی نیست دلم واسش پر میزنه خودشو این در و اون در میزنه صبح تا شب فکر و خیالم شده اون که شاید بیاد به من سر بزنه با نگاهش منو آتیش میزنه مثه خنجر به دلم نیش میزنه با نگاهش منو آتیش میزنه مثه خنجر به دلم نیش میزنه دارم از تنهایی آتیش میگیرم هر جا که پا میذارم در به درم اسیرم میمیرم میمیرم دلخوشیم اینه که برگرده یه روز اگه صد سالم نیای منتظرم اسیرم میمیرم میمیرم با نگاهش منو آتیش میزنه مثه خنجر به دلم نیش میزنه با نگاهش منو آتیش میزنه مثه خنجر به دلم نیش میزنه با نگاهش منو آتیش میزنه مثه خنجر به دلم نیش میزنه با نگاهش منو آتیش میزنه