نون و پنیر و سبزی

توی این دنیای بی حاصل بودن با همه شکستگی های دل من با همه تلخی قصه تو و من من که حیفم میاد از گلایه کردن ارزش گلایه من بیش از اینهاست نه برای اون کسی که اهل سوداست کسی که لحظه به لحظه رنگ دنیاست من ساده به خیالم از خود ماست سهم من از تو چه بوده غیر آزار تویی که دنیا برات شده یه بازار من تورو به چشم یاری دیده بودم تو منو اما به چشم یه خریدار ارزش گلایه من بیش از اینهاست نه برای اون کسی که اهل سوداست تورو باید می شناختم که هزارتا چهره داشتی روی احساس دل من داشتی قیمت می ذاشتی تو نتونستی بفهمی که وفا خریدنی نیست چینی شکسته دل دیگه پیوند شدنی نیست سهم من از تو چه بوده غیر آزار تویی که دنیا برات شده یه بازار من تورو به چشم یاری دیده بودم تو منو اما به چشم یه خریدار توی این دنیای بی حاصل بودن با همه شکستگی های دل من با همه تلخی قصه تو و من من که حیفم میاد از گلایه کردن

از تو تا ویرونی من از تو تا مرز شکستن فاصله وا کردن در فاجعه صدای بستن برای ضیافت عشق اگه شب ، شب غزل نیست اگه نور آینه به آینه اگه گل بغل بغل نیست برای گلدون دستات یه سبد رازقی دارم بهترین قلب تو دنیا برای عاشقی دارم ترسم از بی رحمی شب نیست ترسم از دلتنگی فرداست ترسم از شب مرگی آواز ترسم از تدفین قمری هاست سهمی از رجعت انسان سهمی از خداشدن باش سهمی از معجزه عشق سهمی از معراج من باش

آهاي مردم دنيا، آهاي مردم دنيا گله دارم گله دارم من از عالم و آدم گله دارم، گله دارم آهاي مردم دنيا، آهاي مردم دنيا گله دارم، گله دارم من از دست خدا هم گله دارم، گله دارم شما كه حرمت عشق رو شكستيد كـــمر به كشتن عاطفه بستيد شما كه روي دل قيمت گذاشتيد كه حرمت عشق رو نگه نداشتيد آهاي مردم دنيا، آهاي مردم دنيا گله دارم، گله دارم من از دست خدا هم گله دارم، گله دارم فرياد من شكايت يه روح بي‌قراره روحه كه خسته از همه زخمي روزگاره گلايه من از شما حكايت خودم نيست براي من كه از شما سوختم و گم شدم نيست اگه عشقي نباشه آدمي نيست اگه آدم نباشه زندگي نيست نپرس از من چه آمد واي سر عشق جواب من بجز شرمندگي نيست آهاي مردم دنيا، آهاي مردم دنيا گله دارم، گله دارم من از عالم و آدم گله دارم، گله دارم آهاي مردم دنيا، آهاي مردم دنيا گله دارم، گله دارم من از دست خدا هم گله دارم، گله دارم

نون و پنیر و هق هق سفره ی سرد عاشق نون و پنیر و فندق رخت عزا تو صندوق نون بیات و حلوا سوخته حریر دریا نون و پنیرو گردو قصه ی شهر جادو نون و پنیرو بادوم یه قصه ی نا تموم نون و پنیرو سبزی تو بیش از این می ارزی پای همه گلدسته ها دوباره اعدام صدا دو باره مرگ گل سرخ دوباره ها دوباره ها حریق سبز جنگلا به دست کبریت جنون از کاشی های آبی مون سرزده فواره ی خون نون و پنیرو بادوم یه قصه ی نا تموم نون و پنیرو سبزی تو بیش از این می ارزی قصه ی جادوگر بد که از کتابا می اومد نشسته بر منبر خون عاشقا رو گردن می زد کنار شهر آینه جنگل سبز شیشه بود برای گیس گلابتون اون روز مث همیشه بود پونه می ریخت تو دامنش تا مادرش چادر کنه می رفت که از بوی علف تمام شهر و پر کنه غافل از اینکه راهش رو جادوگر دزدیده بود رو صورت خورشید خانوم خط سیاه کشیده بود آهای آهای یکی بیاد یک شعر تازه تر بگه برای گیس گلابتون از مرگ جادوگر بگه از مرگ جادوگر بد که از کتابها می اومد چشمای گیس گلابتون چیزی به جز شب نمی دید هوا نبود، نفس نبود، قصه به آخر نرسید قصه های مادربزرگ، آیینه خود منه طلسم جادوگر باید، با دستای تو بشکنه با دستای رفاقتت، تاریکی وحشت نداره نوری که حرفه آخره، به قصمون پامیزاده حیفه که شهر آیینه، سیاه بشه حروم بشه قصه تو، قصه من، اینجوری ناتموم بشه آهای آهای یکی بیاد یک شعر تازه تر بگه برای گیس گلابتون از مرگ جادوگر بگه از مرگ جادوگر بد که از کتابها می اومد آهای آهای یکی بیاد یک شعر تازه تر بگه برای گیس گلابتون از مرگ جادوگر بگه تا شعر گیس گلابتون یه شهر پر امید باشه آیینه های تو به تو، هرکدومش خورشید باشه آهای آهای یکی بیاد یک شعر تازه تر بگه برای گیس گلابتون از مرگ جادوگر بگه

تو آسمون زندگیم ستاره بوده بی شمار اما شبای بی کسی یکی نمونده موندگار یکی نمونده از هزار ستاره های گمشده هر شب من هزار هزار اما همیشگی تویی ستاره ی دنباله دار یکی نمونده از هزار ای آخرین ، تنهاترین آواره ی عاشق هر شب عمرم همراه با من ستاره ی عاشق ای تو آشنای ناشناسم ای مرهم دست تو لباسم دیوار شبم شکسته از تو از ظلمت شب نمی هراسم انگار که زاده شده با من عشقی که من از تو می شناسم ای آخرین ، تنهاترین آواره ی عاشق هر شب عمرم همراه با من ستاره ی عاشق تو بودی و هستی هنوز سهم من از این روزگار با شب من فقط تویی ستاره ی دنباله دار با شب من فقط تویی