گل آفتاب‌ گردون

گل آفتابگردون نازنین سرگردون گل آفتابگردون مهربون سرگردون آفتابت مرده مگه که سرتو رو به دیوار میکنی دلت افسرده مگه که داری گریه زار زار میکنی گل آفتابگردون نازنین سرگردون من میرم از پس کوههای بلند از دل برفی ابری سفید گل آفتاب میارم گل آفتاب میارم گل با مهربونی روی برگات میذارم گل آفتابگردون نازنین سرگردون قد و بار پرتو وا بکنی گل آفتابو تماشا بکنی گر بشه هوای خوب دوروبرت وا بشه بی ما همه بال و پرت تا دلت شاد بشه خونت آباد بشه نفست از تو قفس دیگه آزاد بشه گل آفتابگردون نازنین سرگردون این همه غصه نخور امید از دلت نبر اگه آفتاب مرده اگه آفتاب مرده غنچه هاش باز شدن واسه رها شدن بالا پرواز شدن گل آفتابگردون مهربون سرگردون گل آفتابگردون نازنین سرگردون

نمیاد صدای غریب خوندن تو نمیاد صدای رفیق همیشه موندن تو نمیاد بخون غزلخون که چه خوب میخونی درد خاطرخواها رو خوب میدونی وقتی میخونی یه جاهایی میرم صد دفعه زنده میشم و میمیرم سوز صدات جونمو میسوزونه تا دم مردن منو میکشونه داغ دلم تازه میشه میخونی بدجوری آتیش داری میسوزونی نمیاد صدای غریب خوندن تو نمیاد بخون غزلخون که غریب می خونی رفیق تر از صدتا رفیق می خونی دلم برای خوندنت هلاکه صدای تو صدای آب و خاکه بخون غزلخون که غریبیم اینجا بگو چه چیزا که ندیدیم اینجا بلند بلند بخون همه بدونن تشنه لب چشمه رسیدیم اینجا داغ دلم تازه میشه می خونی بدجوری آتیش داری می سوزونی

عاشقم دوست دارم شیشه بده اشک ببارم عاشقم دوست دارم شیشه بده اشک ببارم جز دل چاک چاک تو سینه هدیه واسه تو ندارم عاشقم دوست دارم شیشه بده اشک ببارم اگه این دنیا پر از قشنگیه پر دل برای شوخ و شنگیه اگه این دنیا پر از قشنگیه پر دل برای شوخ و شنگیه به کسی چیکار دارم به کسی چیکار دارم من تو رو دوست میدارم عاشقم دوست دارم شیشه بده اشک ببارم عاشقم دوست دارم شیشه بده اشک ببارم اونی که اومد شب و خوابو ازم گرفت تویی عاشقم کرد و خودم رو دست کم گرفت تویی تو بودی که چهره عشقو به من نشون دادی از همون لحظه اول دلمو تکون دادی من پیش از تو دنبال عشق نبودم من پیش از تو دنبال عشق نبودم عشق کجا می شناختم من دل کجا می باختم من اگه دل باختم و طاقت ندارم اگه دل باختم و طاقت ندارم چه کنم که عاشقی تازه کارم عاشقم دوست دارم شیشه بده اشک ببارم عاشقم دوست دارم شیشه بده اشک ببارم جز دل چاک چاک تو سینه هدیه واسه تو ندارم عاشقم دوست دارم شیشه بده اشک ببارم اگه این دنیا پر از قشنگیه پر دل برای شوخ و شنگیه اگه این دنیا پر از قشنگیه پر دل برای شوخ و شنگیه به کسی چیکار دارم به کسی چیکار دارم من تو رو دوست میدارم عاشقم دوست دارم شیشه بده اشک ببارم عاشقم دوست دارم شیشه بده اشک ببارم اونی که اومد شب و خوابو ازم گرفت تویی عاشقم کرد و خودم رو دست کم گرفت تویی تو بودی که چهره عشقو به من نشون دادی از همون لحظه اول دلمو تکون دادی من پیش از تو دنبال عشق نبودم من پیش از تو دنبال عشق نبودم عشق کجا می شناختم من دل کجا می باختم من اگه دل باختم و طاقت ندارم اگه دل باختم و طاقت ندارم چه کنم که عاشقی تازه کارم عاشقم دوست دارم شیشه بده اشک ببارم عاشقم دوست دارم شیشه بده اشک ببارم جز دل چاک چاک تو سینه هدیه واسه تو ندارم عاشقم دوست دارم شیشه بده اشک ببارم عاشقم دوست دارم ولم کنی اشک میبارم ترانه آهنگ برای من که عاشقم از حسن شماعی زاده عاشقم دوست دارم شیشه بده اشک ببارم جز دل چاک چاک تو سینه هدیه واسه تو ندارم عاشقم دوست دارم شیشه بده اشک ببارم عاشقم دوست دارم ولم کنی اشک میبارم

شبی سرد و غریبانه شبی خاموش و بی آوا میاد تن خسته ای عاشق میاد مسافری تنها میاد از عاشقی لبریز سراسر شوق همپایی به سینه داغ این هجرت به لب فریاد تنهایی میاد اما چه بیهوده دیگه دستی پناهش نیست دل پس کوچه ها تاریک چراغی شمع راهش نیست میاد اما چه بیهوده دیگه دستی پناهش نیست دل پس کوچه ها تاریک چراغی شمع راهش نیست یه روز وقتی که میرفتم سراپا از سفر بیزار پر از امید برگشتن پر از آغاز یه دیدار تو اون روز مثل من بودی نجیب و عاشق و همپا دلت بیزار از این رفتن توو چشمات غصه دنیا چه شبهایی که در غربت برام مثل سحر بودی به هرجایی که میرفتم تو با من همسفر بودی چه شبهایی که در غربت برام مثل سحر بودی به هرجایی که میرفتم تو با من همسفر بودی ندانستم که این رفتن زوال آشنایی بود شروع تلخ تنهایی غروب همصدایی بود سفر ویروونی و ماتم سفر درد جدایی داشت برای من غم و حسرت برای تو رهایی داشت تو اون روز مثل من بودی نجیب و عاشق و همپا دلت بیزار از این رفتن توو چشمات غصه دنیا چه شبهایی که در غربت برام مثل سحر بودی به هرجایی که میرفتم تو با من همسفر بودی چه شبهایی که در غربت برام مثل سحر بودی به هرجایی که میرفتم تو با من همسفر بودی ترانه آهنگ هجرت از حسن شماعی زاده چه شبهایی که در غربت برام مثل سحر بودی به هرجایی که میرفتم تو با من همسفر بودی چه شبهایی که در غربت برام مثل سحر بودی به هرجایی که میرفتم تو با من همسفر بودی

صحنه خالی صحنه خاموش بی تحرک بی نمایش نیمکت ها گیج گیج و واژگون به امید یک نوازش پشت صحنه بغض تصمیم روی آیینه های غمناک روی صحنه غیبت نور روی پرده یه وجب خاک همه رفتند همه با هم همه جز خاطره و یاد در ها باز و بسته میشن ولی با دلسوزی باد عمر بازیگری من عمر شبنم روی برگ بود عمر عشق بازی شیشه با هوس های تگرگ بود نه صدای دست و تحسین نه گل میخک و بوسه باورم نمیشه در اوج داره بال من میپوسه بنویسید بنویسید روی سنگ ها رو درخت ها با شمام قصه نویس ها بنویسید از همین جا چند بهار بیشتر از این ها دیو صحنه زیر پام بود توی اهل بی وفا مون اسم من مثل سلام بود نه صدای دست و تحسین نه گل میخک و بوسه باورم نمیشه در اوج داره بال من میپوسه