دیوانه بی آزار

شکستی شکستی تو آخر غرورم شکستی

به سنگ جدایی دل چون بلورم شکستی

مگر بودم من آخر نهال خشک بی برگ که آسانم شکستی

به غیر از فتنه دیگر ندارم از تو باور که ایمانم شکستی

شکستی شکستی تو آخر غرورم شکستی

به سنگ جدایی دل چون بلورم شکستی

پس از این گر به کویت آمدم کاری ندارم اگر دیوانه ام بگذر که آزاری ندارم

به باغ جوانی منم آن مرغ خسته که دست غم تو پر و بالم شکسته

مگر بودم من آخر نهال خشک بی برگ که آسانم شکستی

به غیر از فتنه دیگر ندارم از تو باور که ایمانم شکستی

شکستی شکستی تو آخر غرورم شکستی

به سنگ جدایی دل چون بلورم شکستی