پرستو های مهاجران

تنهايم! تنهايى!
سرنوشت ما اين بود
دردا جه غمكين بود!
ديوار دورىها
سر كشيده تا ستاره در ميان ما
رنك وبوى كريه دارد أسمان ما

ما دو برستو هستيم كه ز آشيان دوريم
آن اختر غمكينيم كه ز كهكشان دوريم

هر دو تنها، افتاده از با
در ميان ما نشسته كوه دورىها
گریه دارد آسمان دیدههای ما

تنهايم، تنهايى
سرنوشت ما اين بود
دردا چه غمكين بود!

تنهايم! تنهايى!
سرنوشت ما اين بود
دردا جه غمكين بود!
ديوار دورىها
سر كشيده تا ستاره در ميان ما
رنك وبوى كريه دارد أسمان ما

نه كهكشانى برسيد
اين مرد تنها كيست
نه چشمهاى به حال
دل من دمى كريست
كس نبرسيد اندوه تو چيست!

بى تو باييزم
كه چون جشم تو غمكينم
وه كه دور از تو، زمانه كرده نفرينم!