نگاه مست تو

از خود اكر راندى مرا كفتی: «برو! دیکر میا»
با دیدەی مستت چرا بار دكر خواندى مرا
تو هستى اى آفت جان سايهاى كريزان
فغان از دستِ تو، نكه مستِ تو، مستِ تو، مستِ تو اى بلاى جان
شدهام مست از اين قدح دستٍ تو، دستِ تو، دستِ تو، تا بوّد جهان