بهار بی‌ تو

رامش:
نوبهار من باشد خزان، بىتوا
چو قفس باشد مرا جهان، بى توا
با تو دور زندگی بود شیرین
به چه ارزد زندكى جاودانه بىتو!
نوبهاران ندارد صفا بى توا
سير كلشن نباشد روا بى توا
به هواى تو ساز دلم خواند
برنمى خيزد از آن نوا بى تو!

عارف: (به زبان تركى)
دوتمرم هيچ سوزومدن اى جانان
كئتمه بير آن كوزومدن اى جانان
سندن ايلهام آلير منيم كونلوم
سنى مندن آييرماز اينان كى اولوم
كوله بيلمز كولوم باهار سنسيز
اورثيم اوت توتوب آى آمان
يانار سنسيز، يانار سنسيز

عارف:
اى كه برده جشمت قرار از من
مشو غافل در اين بهار از من!

رامش:
به صبورى تا كى دهى بندم؟
صبر من همچون تو كند فرار از من

همخوان:
بي توبر من نخندد بهار اى كل
من ندارم چو گيسویت، قرار اى كل